Allemaal de liefste, broers en zussen


Kurt en ik zijn er enkele dagen tussenuit. Ideale plek om mijn langverwachte blog te starten.

We verblijven in een chalet vlak aan een riviertje in Trois-Ponts. Prachtige plek waar we bijna alleen nog maar geslapen hebben oepsie ...

Maar dat was de bedoeling. Revalideren. Kurt na de operatie aan zijn sleutelbeen, ik van het er gedeeltelijk alleen voor staan in de laatste weken van het schooljaar. Er was nood aan elkaar, nood aan afstand met de kinderen en ook nood aan een beetje klaarstomen voor de grote vakantie. Voor veel ouders toch een heel spannende tijd. 2 maand geen school, hoe gaan we dat overleven? Vroeger begreep ik niet waarom mensen half juli al begonnen uit te kijken naar september. Nu daarentegen 😊


Wij nemen straks de tijd om even samen stil te staan bij wat we de komende zomermaanden willen? Wat houden we voor ogen? Wat houden we vast? Wat laten we los? Waar gaan we aan werken en wat gaan we proberen te installeren?


Na een nacht van 11u slapen (😆al meer dan 5 jaar geleden) stond ik te douchen en te denken aan ... de kinderen natuurlijk. Aan hoe ik ze mis maar ook aan hoe ik de voortdurende strijd tussen hen onderling niet mis. En plots kreeg ik het idee om jullie mee te nemen in onze probeersels. Onze probeersels om zelf niet helemaal opgeslorpt te worden door hun ruzies. De pogingen die we ondernemen om ze op een respectvolle en aanvaardbare manier tov elkaar hun ergernissen en boosheid te leren uiten. Misschien hebben jullie er iets aan. Misschien hebben jullie zin om de komende tijd een aantal dingen uit te proberen? Misschien heb je zin om de tijdens de vakantie de tijd met je kinderen als ontspanning te ervaren? Ik deel dus de komende week elke dag wat tips om je ontspannender te voelen wanneer de ruzies straks weer hoog oplaaien.


Voor mij persoonlijk bevinden de mooiste maar ook de moeilijkste momenten van het ouderschap zich in de relatie tussen mijn 3 kinderen. Wanneer ze samen spelen, voor elkaar zorgen of voor elkaar opkomen dan springt mijn hart uit mijn lijf, dan kan ik huilen van ontroering. Wanneer ze onaardige dingen tegen elkaar zeggen, elkaar pijn doen, of elkaar niet respectvol benaderen kan het me diep raken en net op die momenten wanneer je helemaal mee in de emotie schiet heb ik mezelf voorgenomen om bewuster te reageren. Om niet te vervallen in: laat elkaar gerust; ik heb het al 10x gezegd, stop ermee; je zou beter een voorbeeld nemen aan je broer; wees aardig voor elkaar; ...

Voor de kleintjes er waren was ik al bang of ik genoeg liefde kon hebben om mijn 3 kinderen even intens graag te zien zoals dat bij Morris het geval was. Ik was bang over hoe het zou zijn voor Morris om zijn plekje kwijt te raken. Hij had 3 jaar de koningsplek in ons gezin. Alle aandacht en liefde kon naar onze langverwachte zoon uitgaan. Natuurlijk hadden we boekjes gelezen over dat er een broer en een zus bij kwam, natuurlijk hadden wij hem verteld dat ze nooit meer weg zouden gaan, natuurlijk hadden wij hem verteld dat er heel veel momenten gingen zijn die niet leuk zouden worden. Huilen, stink pampers, onze schoot ingepakt, vermoeide ouders, we vertelden hem over hoe we naar hem uitgekeken hadden, hoe hij voor altijd onze oudste zoon zou blijven, een heel bijzondere plek, en natuurlijk hadden wij hem ook verteld dat bij elk kindje dat geboren wordt een mama en een papa hart meegroeit. Dat ons hart dus straks 3 kindjes graag kon zien. Daar was het groot genoeg voor.


En dan van de één op de andere dag veranderde ons leven compleet. Ik voelde het onmiddellijk, mijn hart was gegroeid. Er was werkelijk genoeg liefde in mijn hart om mijn drie kinderen graag te zien. Wauw magische ontdekking. En tegelijkertijd zo opgelucht. Mijn moederliefde is oneindig. Maar dat maakte de realiteit niet minder confronterend. Mijn 2 handen en borsten waren letterlijk en figuurlijk gevuld met baby’s. Hoe hard we ook ons best deden om Morris te zien op zijn plek als oudste van onze kroost, de realiteit was hard. Voor hem en voor mij. Hij moest vaak wachten, nu niet bol, straks als ze slapen, als ze dan sliepen was ik te moe en moest hij soms nog wachten, stilletjes zijn de baby’s slapen enz. En toch, vertelde ik overlaatst aan een vriendin, heb ik achteraf bekeken het idee dat er misschien nog meer energie gekropen is in het willen behouden van zijn plek dan in de nieuwe situatie ku