Van wens naar werkelijkheid - Creëer je eigen gewenste leven

Na de geboorte van mijn twee jongste kinderen Mia en Cyriel werd ik opgegeten door het moederschap. Ik wist niet wat eerst te doen. Plots veranderde ik van een mama van 1 kind naar een mama van 3 kinderen. Naast praktisch niet rond geraken, kwam ik ook emotioneel niet rond. Mijn hele leven werd overmeesterd door slaaptekort. Ik werd moe, vermoeid, doodop en uiteindelijk zelfs uitgeput. Mijn lichaam en geest konden simpelweg niet meer functioneren. Ik had medicijnen nodig om te kunnen slapen, om te kunnen opstaan, om te kunnen eten, om te kunnen denken, om te kunnen voelen, om te kunnen leven. Ik was nog slechts een schim van wat ik ooit geweest was. Wat voor mij toen de waarheid was, was immers dat kinderen een moeder nodig hebben die er staat. Niet af en toe, maar voortdurend. Altijd. Ze hebben veiligheid nodig en dat kon enkel ik hen geven. Net ik, die nu geen ik meer was. Ik voelde me bij alles schuldig. Als ik bezig was met 1 kindje, voelde ik me schuldig naar het andere kindje. Was ik bezig met het andere kindje, voelde ik me schuldig naar het ene kindje. En dan hadden we het nog niet over het schuldgevoel naar onze oudste zoon toe. Je kan wel zeggen dat schuldgevoel een heel bekend gevoel is voor mij.

Zo voelde ik me ook reuze schuldig naar de dieren toe. Die durfde ik niet meer op te zoeken. Ik was jaren elke dag bij hen en met hen, en plots van de ene op de andere dag zagen ze me dagen, weken, of zelfs maanden niet meer. Wanneer ik mijn huis eens buiten kwam, nam ik steeds de voordeur terwijl ik normaal voor alles de achterdeur gebruik. Ik kon het niet. Ik kon het niet zien. Ik kon ze niet zien staan. Ik had het gevoel dat ze allemaal naar me keken en dachten: “Slecht baasje, nu je ons niet meer nodig hebt, nu staan we hier maar te staan. We snappen er niets van, je bent ons vergeten, we vervelen ons, je zorgt niet goed voor ons, wij willen een ander baasje.” Dat waren de gedachten die ik helemaal geloofde. Ik voelde dat zwaar oordeel zelfs helemaal tot in de huiskamer. Ik deed soms de rolluiken niet open om hen wijs te maken dat we op reis waren zodat ze het misschien meer zouden aanvaarden.

Allemaal dikke onzin. De dieren hun ongelooflijke kracht is net dat ze geen oordeel hebben. Ze zijn zo ‘in het moment’ en ze zijn zo ontvankelijk dat ze helemaal niets over ons denken. Ze ‘zijn’ gewoon. Ze nemen alles zoals het is en reageren intuïtief als individu en als deel van de kudde op de situatie, met als enige doel in leven blijven.

Dit allemaal even om te schetsen hoe erg het gesteld was met mijn vertrouwen in de dieren, in de balkende hoeve en dus vooral