Corona week 4: "Als je wacht met gelukkig zijn tot alle problemen zijn opgelost dan kun je nog


Op naar een waardevolle Moeder♥️Kind periode

Ik slaap om de beurt met één van de kinderen in de pipowagen achteraan onze weide. Gisteren avond was het Mia haar beurt. Ze kon moeilijk tot rust komen. Ze was rusteloos. Ze wou de donkere nacht niet in. Ze wou het liefst terug in me kruipen. Ik voelde dat ik geïrriteerd werd. "Komaan meid, het is al 21u30. Je moet nu echt slapen". (Shit, zo een antwoord dat je niet wil geven) Plots vroeg ze om naar haar eigen bedje te mogen. Ik voelde me boos worden. (Want ik was wel al 2u aan het proberen om haar in slaap te krijgen EN ik had er mijn ZOOM afspraak waar ik zo naar uitkeek voor laten schieten Grrr) "Oké meid, maar dan slaap ik wel niet meer met jouw in de pipowagen" Ze begon te huilen. Ik voelde me zo niet gezien in al mijn pogingen tot een fijne moeder dochter avond. Ik had zoveel gegeven en hoopte hier dus blijkbaar dankbaarheid voor in de plaats te krijgen. Die kwam niet. Integendeel. Ze wees me af. Dat gevoel ken ik. Maar dat is niet iets van haar en mij. En ineens had ik het door. Ik was helemaal niet aanwezig voor haar. Ik was er fysiek wel maar mijn hoofd draaide op volle toeren. (denk aan het beeld van een kip zonder kop) Want ik had net zoals jullie allemaal vernomen dat de kinderen zeker nog tot 3 mei bij ons zullen zijn.