Een schuldgevoel ijsje

Een schuldgevoel ijsje...


Toen ik vrijdag mijn kinderen ging oppikken aan school, voelde ik me schuldig.


Schuldig omdat ik niet op tijd aan school zou staan om hen op te halen. Ik werd genekt door strenge gedachten in mijn hoofd: “Het is vrijdag, het is mooi weer. Je bent al niet meer altijd bij hen, dus zorg er maar voor dat je er om 15u staat.”


Zo een vrouw op mijn schouder met een zwarte kap op en een sabel, die regelmatig mijn hoofd eraf kapt met allemaal strenge stemmen.


Net als ik aan het denken was: “Sara, ze is er weer. Wat heeft ze nodig? Kan je niet gewoon haar aanhoren en daarna zeggen ‘Dank u en nu klaar, nu kies ik voor een andere gedachten?’” krijg ik telefoon van een lieve sister van mij die helemaal in paniek en overstuur was.


Ze had ’s middags een dutje geda